Στον πόλεμο με τον στρατηγό και τους αυτονομιστές του!

Τον Ολυμπιακό στα δύσκολα μην τον φοβάσαι… Πόσω μάλλον όταν έχει στην άκρη του πάγκου του τον στρατηγό, μέσα στο χορτάρι του αυτονομιστές του και στο κάστρο του τους τρελαμένους στρατιώτες του να παίζουν μπάλα από την κερκίδα!

Οι «ερυθρόλευκοι» ήταν άριστα διαβασμένοι, είχαν ουσία και επιτέλους με το μέρους τους τις λεπτομέρειες. Η πρώτη εντός έδρας νίκη στη League Phase έπρεπε να έρθει απέναντι στη Λεβερκούζεν και ήρθε. Δεν γινόταν να μην έρθει, όταν κάθε ένας από τους 16 που πάτησαν στον αγωνιστικό χώρο έδωσαν και την ψυχή τους. Αυτά τα ματς πρώτα τα παίρνει η καρδιά και τα καρύδια και μετά το καλό ποδόσφαιρο. Τα κερδίζεις, δεν τα παίζεις!

Ήταν φανερό από το αρχικό σχήμα του Βάσκου πως είχε δύο πράγματα στο μυαλό του: Ένα το πρέσινγκ, δύο η ισορροπία στις γραμμές. Το πέτυχε, αλλά επειδή απέναντί του είχε και μια τρομερή ομάδα, καλοδουλεμένη, με αυτοματισμούς και έναν εξαιρετικό προπονητή, απειλήθηκε αρκετά. Το πρώτο γκολ το έβαλε ο κόσμος, χωρίς καμία υπερβολή. Ο Ταρέμι επέμεινε, ο Ρόντι σέρβιρε και ο Κοστίνια εκτέλεσε και το φαληρικό γήπεδο πήρε φωτιά. Στην αμέσως επόμενη φάση ο Έσε διώχνει με τάκλιν σε κόρνερ και το πανηγυρίζει, ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Αυτό ήταν, οι Γερμανοί θα έλιωναν στο καμίνι! Οι φιλοξενούμενοι δεν ήξεραν από που τους ήρθε, αλλά δεν άργησαν να κάνουν το παιχνίδι τους. Βuild-up με ξεκάθαρη στόχευση, περνώντας διαρκώς την μπάλα στα δύο χαφ (Γκαρθία, Φερνάντες) και γρήγορη μεταφορά της μπάλας από τη μία πλευρά στην άλλη.

Ο Ολυμπιακός έφαγε φάσεις και μάλιστα για γκολ, κυρίως λόγω της ποιότητας του αντιπάλου και λιγότερο λόγω δικών του λαθών. Ίσως μερικές λανθασμένες τοποθετήσεις να έπαιξαν ρόλο για να συμβεί αυτό, αλλά και οι Πειραιώτες είχαν να απέναντί τους μια εντυπωσιακή ομάδα. Το ποδόσφαιρο όμως δεν το κερδίζει αυτός που κάνει περισσότερες φάσεις, αλλά αυτός που τη βάζει περισσότερες φορές στο κουτί. Και ο Ροντινέι ήταν εκεί στο φινάλε του ημιχρόνου μετά την καθοριστική επέμβαση του Ρέτσου, να φύγει στην κόντρα και να παίξει κάθετα για τον Ιρανό φονιά που εκτέλεσε υποδειγματικά για το 2-0.

Η ομαδάρα του Μέντι είχε βάλει στέρεες βάσεις για το τρίποντο, αλλά απέμενε ένα 45λεπτο. Ο Ολυμπιακός αμύνθηκε σωστά, είχε τις γραμμές του κοντά και τον αρχηγό του να κόβει και να ράβει! Οι παίκτες του Βάσκου θύμιζαν… αυτονομιστές, πέφτοντας σαν καμικάζι στην μπάλα. Περιόρισαν επιθετικά τη Λεβερκούζεν και δεν της επέτρεψαν να βάλει την μπάλα τόσο πολύ στον άξονα, αλλά να την φέρει κυρίως στις πλευρές. Οι Πειραιώτες έφαγαν μια φάση αλλά ο Τζολάκης ήταν ξανά εκεί και ο 64χρονος τεχνικός άρχισε να επιδρά ακόμη περισσότερο. Φυσικά, σε ένα τέτοιο παιχνίδι που διακυβεύονταν πάρα πολλά, ο Μεντιλίμπαρ βγήκε λίγο από τα κουτάκια του και καλά έκανε. Φάνηκε από την ενδεκάδα που κατέβασε και τις αλλαγές του, πως είχε καθαρίσει πλήρως το κεφάλι του και ήξερε πως θα οδηγούσε τους ερυθρόλευκους σε αυτό το τεράστιο τρίποντο.

Φρέσκαρε την ομάδα του σε όλες τις γραμμές, ο Ολυμπιακός ήταν στιβαρός και με προσήλωση στο τακτικό κομμάτι. Δεν δίστασε να παίξει με δύο δεξιά και δύο αριστερά μπακ, δεν μάσησε να αφήσει στον πάγκο για όλο του ματς τον Ποντένσε, τον Γιάρεμτσουκ, τον Στρεφέτσα. Είχε τα cojones να ρίξει όταν έκαιγε η μπάλα τον Σιπιόνι που έχουμε δει ελάχιστα ως τώρα.

Ο Ολυμπιακός επιβραβεύτηκε γιατί είχε πλάνο, πειθαρχία, ένταση και όλα τα στοιχεία που χρειάζεται να έχεις όταν πας για… πόλεμο. Δεν τον πείραξε σε στιγμές του αγώνα να βάλει περισσότερο σκοπιμότητα. Έπεφταν πάνω στις πρώτες και δεύτερες μπάλες σαν να μην υπάρχει αύριο και οι Γερμανοί αποχώρησαν από το γήπεδο με σκυμμένο κεφάλι.

Η ομάδα του Μέντι είναι εδώ και πήρε ένα αποτέλεσμα που της φτιάχνει το μέλλον, αλλά και τη σεζόν. Με την ενίσχυση που θα έρθει, την κατάλληλη διαχείριση του Βάσκου και τους παίκτες να έχουν τέτοιο πρόσωπο, μην τον φοβάσαι…